Klimaatmodellen



18/02/2019 17:40 - Geplaatst door Tom van Leeuwen
Computermodellen hebben iets magisch. Gezien er supercomputers bij betrokken zijn die staan opgesteld bij bekende universiteiten of gezaghebbende overheidsinstellingen, wordt modeloutput vaak beschouwd als een substituut voor de werkelijkheid.

Maar dat is het niet.

Een computermodel is niets meer dan een simulatie van de werkelijkheid. Hoe krachtig de computer ook is, de nauwkeurigheid van een model hangt af van de regels die het definiëren. Als een van de modelregels specificeert dat "1+1=3", zal de uitvoer van het model altijd verkeerd zijn, zelfs als je het uitvoert op de snelste beschikbare supercomputer.

Klimaat "wetenschap" is sterk afhankelijk van modellen. Er zijn duizenden klimaat computermodellen die proberen het klimaat voor de komende decennia en zelfs eeuwen te voorspellen. Alle IPCC-rapporten zijn gebaseerd op deze modellen en overheden implementeren de beleidsaanbevelingen uit deze IPCC-rapporten.
Uiteraard zonder zelfs maar te controleren of de modellen kloppen, want als ze dat zouden doen, zou iedere normaal denkende mens die aanbevelingen nog eens nader bestuderen.

In de bovenstaande grafiek zien we de wereldwijde temperatuurvoorspellingen van 32 verschillende klimaatmodellen die door het IPCC worden gebruikt. Het eerste wat de aandacht trekt is het grote verschil tussen de modellen.

Er is maar één realiteit, dus kan er maar één model gelijk hebben en moeten alle andere modellen fout zijn!
In elk normaal wetenschappelijk proces zou dit automatisch elke conclusie op basis van deze gegevens diskwalificeren, maar in de klimaat-"wetenschap" wordt dit "opgelost" door het gemiddelde van de foute modellen te gebruiken. Nee, ik verzin dit niet, zo werkt het en ja, ze noemen het "wetenschap".

De dikke rode lijn in de grafiek toont het gemiddelde van 102 foute modellen die worden gebruikt in de IPCC-rapporten.

De tweede duidelijke tekortkoming van deze modellen is het feit dat ze de werkelijke metingen niet voorspellen. En ze zitten en niet 5% of 10% naast..... Het gemiddelde model voorspelt dat de globale temperatuuranomalie over de 40-jarige periode van 1977 tot 2017 drie keer zo hoog is als de gemeten anomalie.

In elke andere wetenschappelijke discipline zouden modellen met dit soort afwijkingen direct worden weggegooid als waardeloos en onbruikbaar. Maar in het geval van klimaat-"wetenschap" kunnen de modellen niet eens ter discussie worden gesteld. En als je het toch doet, word je een "klimaatontkenner" genoemd.

Zelfs deze enorme afwijking van de werkelijkheid van 200% weerhoudt regeringen van over de hele wereld er niet van om deze modellen en de daarop gebaseerde IPCC-aanbevelingen te gebruiken voor hun energiebeleid, -wetgeving en -projecten op lange termijn.


Terug naar de modellen

Wanneer de output van het model niet overeenkomt met metingen in de werkelijkheid, moeten een of meer van de regels die de simulatie definiëren verkeerd zijn. We moeten het probleem isoleren om het op te lossen.

Gelukkig is er onder de klimaatmodellen één positieve uitzondering. Het Russische Imncm4 model volgt de werkelijke metingen vrij goed. Het verschil met alle andere klimaatmodellen is dat de Imncm4 modeldefinitie regels erkennen dat CO2 slechts een zeer kleine factor is als het gaat om het modelleren van het klimaat. Het maakt gebruik van de kleinste CO2-invloed (forcing) van alle modellen.

Imncm4 is de "klimaatontkenner" onder de klimaatmodellen. Maar het is het model dat het dichtst bij de werkelijke metingen in de buurt komt.

Het is volkomen duidelijk dat CO2 niet de belangrijkste klimaat "regelknop" is. Modellen die gebaseerd zijn op de CO2-hypothese voorspellen allemaal veel te veel opwarming, terwijl het enige model dat gebruik maakt van een kleine CO2-forcing veel beter aansluit bij metingen in de werkelijkheid.

Ik denk dat de tijd is aangebroken om een onafhankelijk onderzoek over deze problematiek te starten, gebaseerd op traditionele wetenschappelijke methoden.

Tom van Leeuwen, februari 2019.

 

Donaties

Het gevecht tegen de klimaathysterie kost tijd! Als je denkt dat ik op de goede weg zit en mijn inspanningen wilt steunen dan zou ik heel dankbaar zijn voor een kleine donatie om deze site in de lucht te houden.



Of doneer met Bitcoin




Bedankt!


De vingerafdrukken van het broeikaseffect

De hypothese van "door de mens veroorzaakte klimaatverandering" houdt in dat de toename van de CO2-concentratie het broeikaseffect van de atmosfeer versterkt en dat dit de opwarming van de Aarde als eindresultaat heeft.

Sinds het begin van het geïndustrialiseerde tijdperk rond 1850, stoot de mens een relatief grote hoeveelheid CO2 uit in de atmosfeer door het gebruik van fossiele brandstoffen. Het gevolg van deze emissies is dat tijdens die periode de concentratie van CO2 in de atmosfeer sterk steeg van ongeveer 300 deeltjes per miljoen (ppm) tot meer dan 400, een toename van bijna 40%. Tegelijkertijd steeg de gemiddelde temperatuur in dezelfde periode met ongeveer 1,5 °C met een kleine variatie afhankelijk van de gebruikte gegevensbron.

Er lijkt dus een correlatie te bestaan tussen de concentratie CO2 en de temperatuur van de Aarde in deze periode. Maar het bestaan van een correlatie betekent niet automatisch dat er ook een causaal verband bestaat. Het kan puur toeval zijn dat deze twee concepten zich op een gesynchroniseerde manier ontwikkelen. In een vorig artikel zagen we bijvoorbeeld dat diezelfde correlatie voor andere tijdspannes niet bestaat.
Lees verder...

Waarom stopte de opwarming?

De politieke rapporten van het IPCC zijn gebaseerd op de hypothese dat CO2 de belangrijkste regelknop is van de Aardse temperatuur. Het probleem is dat deze hypothese in het geheel niet overeenkomt met de empirische gegevens waarover de wetenschap beschikt. Men maakt voorspellingen aan de hand van modellen die niet in staat zijn het verleden te ‘voorspellen’.
Lees verder...

Temperatuur versus CO2 - een overzicht

Bij het bespreken van 'klimaatverandering' is het noodzakelijk om na te gaan hoe het klimaat op Aarde in het verleden is veranderd. Dat geeft een indicatie voor de vraag of de huidige veranderingen normaal zijn of niet.

De wereldwijde temperaturen varieerden in de afgelopen 500 miljoen jaar enorm. Afhankelijk van de gebruikte tijdschaal is de huidige temperatuur koud of warm, dus als we het hebben over de "normale temperatuur" moet worden aangeven welke tijdschaal als referentie wordt gebruikt.
Lees verder...

Waterkrachtcentrales en broeikasgassen

Waterkracht is een van de schoonste beschikbare energiebronnen. De enige nadelen die tot nu toe bekend zijn, zijn de impact op het landschap en het risico dat een dam breekt door aardbevingen. Een zorgvuldige keuze van de locaties en hoge bouwnormen kunnen deze problemen voorkomen.

Naast elektriciteitsopwekking helpen dammen ook om de waterstroom in de rivieren te reguleren, waardoor ze beter bevaarbaar worden en bruikbaar zijn voor irrigatie.

Dus over het algemeen lijkt het vrij positief, maar recent onderzoek heeft een nieuw nadeel van waterkracht "ontdekt" en het is een gebruikelijke verdachte: broeikasgassen.
Lees verder...

De wereld heeft meer CO2 nodig

Interview met Professor William Happer van Princeton University. William Happer is een gerenommeerd natuurkundige, gespecialiseerd op het gebied van atomaire fysica, adaptieve optica en spectrometrie. Dit interview uit 2015 maakt deel uit van de serie 'Conversations that Matter'.

Enkele citaten uit dit interview:
Lees verder...

De logaritmische aard van het CO2-broeikaseffect

Voor veel mensen kan een logaritmische relatie een vrij abstract concept zijn. Het is moeilijk voor te stellen welk effect dit heeft op de sterkte van het broeikaseffect die overeenkomt met de hoeveelheid CO2 die de mens in de atmosfeer uitstoot. Hier presenteren we een visualisatie om op een eenvoudige manier uit te leggen waar we het over hebben.

CO2 is een broeikasgas. De aanwezigheid van CO2 in de atmosfeer vangt een deel van de infraroodstraling op die het aardoppervlak in de ruimte uitzendt. Het totale broeikaseffect van de atmosfeer van de aarde is ongeveer 30 °C, zonder dit effect zou de temperatuur -15 °C zijn in plaats van de huidige gemiddelde temperatuur van +15 °C.
Waterdamp is het belangrijkste broeikasgas. CO2 zorgt voor 3 °C opwarming, dat wil zeggen 10% van het totale effect.

Wanneer de concentratie van CO2 toeneemt, neemt ook het broeikaseffect toe, maar niet op een lineaire manier, maar logaritmisch. Voor elke toename van de concentratie is het effect op de temperatuur steeds minder.
Lees verder...

Waterdamp

Waterdamp is het belangrijkste broeikasgas. Het maakt 80% tot 90% uit van het totale broeikaseffect van de atmosfeer van de Aarde.

Klimaatmodellen zijn afhankelijk van waterdamp als positieve feedback voor vermeende CO2-opwarming. In deze modellen veroorzaakt CO2 een kleine opwarming waardoor de relatieve luchtvochtigheid toeneemt. Die toename van waterdamp produceert dan de catastrofale opwarming die ze voorspellen.
De werkelijkheid is echter dat, hoewel de atmosferische CO2-concentraties sinds het einde van de Tweede Wereldoorlog met bijna 30% zijn gestegen, de relatieve luchtvochtigheid op lage hoogten stabiel is gebleven en op grotere hoogten zelfs is afgenomen.
Lees verder...

Vier interglacialen

Deze grafiek maakt deel uit van een zeer interessante paper van onafhankelijk onderzoeker Brian Catt over de effecten van magma en vulkanisme op de oceaanverwarming tijdens de ijstijd cycli.

Het toont de temperatuur voor de laatste vier interglaciale periodes. Elke interglaciaal heeft zijn eigen kleur:

  • Rood - Het Holoceen, van 18,000 jaar geleden tot nu ("We are here...")
  • Groen - Het Eemien, van 136.000 jaar geleden tot 110.000 jaar geleden
  • Blauw - Interglaciaal "MIS 7", van 245.000 jaar geleden tot 219.000 jaar geleden
  • Paars - Interglaciaal "MIS 9", van 343.000 jaar geleden tot 317.000 jaar geleden
Lees verder...