Klimaatmodellen



18/02/2019 17:40 - Geplaatst door Tom van Leeuwen
Computermodellen hebben iets magisch. Gezien er supercomputers bij betrokken zijn die staan opgesteld bij bekende universiteiten of gezaghebbende overheidsinstellingen, wordt modeloutput vaak beschouwd als een substituut voor de werkelijkheid.

Maar dat is het niet.

Een computermodel is niets meer dan een simulatie van de werkelijkheid. Hoe krachtig de computer ook is, de nauwkeurigheid van een model hangt af van de regels die het definiëren. Als een van de modelregels specificeert dat "1+1=3", zal de uitvoer van het model altijd verkeerd zijn, zelfs als je het uitvoert op de snelste beschikbare supercomputer.

Klimaat "wetenschap" is sterk afhankelijk van modellen. Er zijn duizenden klimaat computermodellen die proberen het klimaat voor de komende decennia en zelfs eeuwen te voorspellen. Alle IPCC-rapporten zijn gebaseerd op deze modellen en overheden implementeren de beleidsaanbevelingen uit deze IPCC-rapporten.
Uiteraard zonder zelfs maar te controleren of de modellen kloppen, want als ze dat zouden doen, zou iedere normaal denkende mens die aanbevelingen nog eens nader bestuderen.

In de bovenstaande grafiek zien we de wereldwijde temperatuurvoorspellingen van 32 verschillende klimaatmodellen die door het IPCC worden gebruikt. Het eerste wat de aandacht trekt is het grote verschil tussen de modellen.

Er is maar één realiteit, dus kan er maar één model gelijk hebben en moeten alle andere modellen fout zijn!
In elk normaal wetenschappelijk proces zou dit automatisch elke conclusie op basis van deze gegevens diskwalificeren, maar in de klimaat-"wetenschap" wordt dit "opgelost" door het gemiddelde van de foute modellen te gebruiken. Nee, ik verzin dit niet, zo werkt het en ja, ze noemen het "wetenschap".

De dikke rode lijn in de grafiek toont het gemiddelde van 102 foute modellen die worden gebruikt in de IPCC-rapporten.

De tweede duidelijke tekortkoming van deze modellen is het feit dat ze de werkelijke metingen niet voorspellen. En ze zitten en niet 5% of 10% naast..... Het gemiddelde model voorspelt dat de globale temperatuuranomalie over de 40-jarige periode van 1977 tot 2017 drie keer zo hoog is als de gemeten anomalie.

In elke andere wetenschappelijke discipline zouden modellen met dit soort afwijkingen direct worden weggegooid als waardeloos en onbruikbaar. Maar in het geval van klimaat-"wetenschap" kunnen de modellen niet eens ter discussie worden gesteld. En als je het toch doet, word je een "klimaatontkenner" genoemd.

Zelfs deze enorme afwijking van de werkelijkheid van 200% weerhoudt regeringen van over de hele wereld er niet van om deze modellen en de daarop gebaseerde IPCC-aanbevelingen te gebruiken voor hun energiebeleid, -wetgeving en -projecten op lange termijn.


Terug naar de modellen

Wanneer de output van het model niet overeenkomt met metingen in de werkelijkheid, moeten een of meer van de regels die de simulatie definiëren verkeerd zijn. We moeten het probleem isoleren om het op te lossen.

Gelukkig is er onder de klimaatmodellen één positieve uitzondering. Het Russische Imncm4 model volgt de werkelijke metingen vrij goed. Het verschil met alle andere klimaatmodellen is dat de Imncm4 modeldefinitie regels erkennen dat CO2 slechts een zeer kleine factor is als het gaat om het modelleren van het klimaat. Het maakt gebruik van de kleinste CO2-invloed (forcing) van alle modellen.

Imncm4 is de "klimaatontkenner" onder de klimaatmodellen. Maar het is het model dat het dichtst bij de werkelijke metingen in de buurt komt.

Het is volkomen duidelijk dat CO2 niet de belangrijkste klimaat "regelknop" is. Modellen die gebaseerd zijn op de CO2-hypothese voorspellen allemaal veel te veel opwarming, terwijl het enige model dat gebruik maakt van een kleine CO2-forcing veel beter aansluit bij metingen in de werkelijkheid.

Ik denk dat de tijd is aangebroken om een onafhankelijk onderzoek over deze problematiek te starten, gebaseerd op traditionele wetenschappelijke methoden.

Tom van Leeuwen, februari 2019.

 

Donaties

Het gevecht tegen de klimaathysterie vergt tijd! Als je denkt dat ik op de goede weg zit en mijn inspanningen wilt steunen dan zou ik heel dankbaar zijn voor een kleine donatie om deze site in de lucht te houden.


Bedankt!


De vingerafdrukken van het broeikaseffect

De hypothese van "door de mens veroorzaakte klimaatverandering" houdt in dat de toename van de CO2-concentratie het broeikaseffect van de atmosfeer versterkt en dat dit de opwarming van de Aarde als eindresultaat heeft.

Sinds het begin van het geïndustrialiseerde tijdperk rond 1850, stoot de mens een relatief grote hoeveelheid CO2 uit in de atmosfeer door het gebruik van fossiele brandstoffen. Het gevolg van deze emissies is dat tijdens die periode de concentratie van CO2 in de atmosfeer sterk steeg van ongeveer 300 deeltjes per miljoen (ppm) tot meer dan 400, een toename van bijna 40%. Tegelijkertijd steeg de gemiddelde temperatuur in dezelfde periode met ongeveer 1,5 °C met een kleine variatie afhankelijk van de gebruikte gegevensbron.

Er lijkt dus een correlatie te bestaan tussen de concentratie CO2 en de temperatuur van de Aarde in deze periode. Maar het bestaan van een correlatie betekent niet automatisch dat er ook een causaal verband bestaat. Het kan puur toeval zijn dat deze twee concepten zich op een gesynchroniseerde manier ontwikkelen. In een vorig artikel zagen we bijvoorbeeld dat diezelfde correlatie voor andere tijdspannes niet bestaat.
Lees verder...

Waarom stopte de opwarming?

De politieke rapporten van het IPCC zijn gebaseerd op de hypothese dat CO2 de belangrijkste regelknop is van de Aardse temperatuur. Het probleem is dat deze hypothese in het geheel niet overeenkomt met de empirische gegevens waarover de wetenschap beschikt. Men maakt voorspellingen aan de hand van modellen die niet in staat zijn het verleden te ‘voorspellen’.
Lees verder...

Temperatuur versus CO2 - een overzicht

Bij het bespreken van 'klimaatverandering' is het noodzakelijk om na te gaan hoe het klimaat op Aarde in het verleden is veranderd. Dat geeft een indicatie voor de vraag of de huidige veranderingen normaal zijn of niet.

De wereldwijde temperaturen varieerden in de afgelopen 500 miljoen jaar enorm. Afhankelijk van de gebruikte tijdschaal is de huidige temperatuur koud of warm, dus als we het hebben over de "normale temperatuur" moet worden aangeven welke tijdschaal als referentie wordt gebruikt.
Lees verder...

Democratie? Kies zelf!

De afgelopen eeuwen werd de macht van de overheid steeds sterker. De overheid begon zich met steeds meer zaken te bemoeien en de burger, het individu, heeft over steeds meer dingen steeds minder te zeggen.

Het klimaatbeleid is een uitstekend voorbeeld van deze inmenging. De overheid baseert zich op volkomen onbetrouwbare gegevens en onbewezen hypotheses en denkbeelden en de gevolgen van deze inmenging treffen iedereen. Op dit moment staan overheden wereldwijd op het punt om de goedkope en betrouwbare energiebronnen, die de basis vormen voor onze economische voorspoed, ontoegankelijk te maken. Het resultaat is verstrekkend.
Lees verder...

Atmosferische CO2-verspreiding

Op de bovenstaande wereldkaart zien we het gemiddelde niveau van koolstofdioxide (CO2) in de atmosfeer gedurende vijf weken in 2014. Credit: NASA / JPL-Caltech.
Lees verder...

Een eenvoudig CO2-model

In deze video presenteert professor in de Astronomie Michael Merrifield (Universiteit van Nottingham) een eenvoudig model van het CO2-broeikaseffect.

Hij laat wolken, albedo-effect, oceaaninteractie, zonnecycli en veel andere factoren die het klimaat beïnvloeden buiten beschouwing en bespreekt alleen de CO2-straling in de atmosfeer.

Zijn belangrijkste argument is dat wanneer de CO2-concentratie stijgt, de atmosfeer vanuit een hogere luchtlaag begint te emitteren. De temperatuur van die emitterende luchtlaag moet -18 °C zijn. Dus als de -18 °C temperatuurlaag hoger in de atmosfeer komt te liggen en de atmosfeer 6,5 ° C opwarmt voor elke kilometer die we vanaf die laag dalen, zal de oppervlaktetemperatuur omhoog gaan.
Lees verder...

Waterkrachtcentrales en broeikasgassen

Waterkracht is een van de schoonste beschikbare energiebronnen. De enige nadelen die tot nu toe bekend zijn, zijn de impact op het landschap en het risico dat een dam breekt door aardbevingen. Een zorgvuldige keuze van de locaties en hoge bouwnormen kunnen deze problemen voorkomen.

Naast elektriciteitsopwekking helpen dammen ook om de waterstroom in de rivieren te reguleren, waardoor ze beter bevaarbaar worden en bruikbaar zijn voor irrigatie.

Dus over het algemeen lijkt het vrij positief, maar recent onderzoek heeft een nieuw nadeel van waterkracht "ontdekt" en het is een gebruikelijke verdachte: broeikasgassen.
Lees verder...

De wereld heeft meer CO2 nodig

Interview met Professor William Happer van Princeton University. William Happer is een gerenommeerd natuurkundige, gespecialiseerd op het gebied van atomaire fysica, adaptieve optica en spectrometrie. Dit interview uit 2015 maakt deel uit van de serie 'Conversations that Matter'.

Enkele citaten uit dit interview:
Lees verder...