Gletsjer Logica



19/02/2019 20:57 - Geplaatst door Tom van Leeuwen
Vorige maand publiceerde de website van de New York Times een pagina getiteld "Gletsjers krimpen. Miljoenen zijn afhankelijk van hun water". Er wordt een dramatisch, uitzoomend beeld getoond van een persoon die door een droog gletsjerbed loopt met de volgende tekst:

"In Centraal-Azië krimpt de Tuyuksu-gletsjer door het opwarmende klimaat. Het verliest elk jaar ijs.

Wereldwijd betekent het verdwijnen van gletsjers minder water voor mensen en gewassen in de toekomst.

Deze keer kijken we niet naar de vraag of gletsjers krimpen of groeien. Het is duidelijk dat gletsjers dynamische systemen zijn en dat het klimaat eromheen altijd verandert. Sommige gletsjers krimpen, terwijl anderen groeien.

Wat de NYT ons probeert te doen geloven is een van de meest hardnekkige mythes over klimaat en opwarming van de Aarde.

Mythe:

"Het krimpen van gletsjers betekent dat toekomstige generaties minder water beschikbaar zullen hebben."

Analyse van de mythe

Water dat in de vorm van ijs in een gletsjer ligt opgeslagen kan niet door mensen worden gebruikt. Het moet eerst smelten en van de berg afvloeien om gebruikt te kunnen worden. Dus, hetzelfde proces dat gletsjerwater beschikbaar maakt zal de gletsjer doen verdwijnen.

Volgens deze mythe vrees je iets terwijl je tegelijkertijd wenst dat het zal gebeuren. Je vreest dat de gletsjer verdwijnt en tegelijkertijd wens je dat de gletsjer verdwijnt omdat je wilt dat het water beschikbaar is voor mensen en gewassen. Het gletsjerwater kan maar op één plaats tegelijk zijn, óf het zit in de gletsjer, óf je kunt het gebruiken.

De enige geldige relatie tussen gletsjergrootte en beschikbaarheid van water is: hoe groter de gletsjer, hoe minder water er beschikbaar is, omdat het water dat bevroren is in de gletsjer niet beschikbaar is. Precies het tegenovergestelde dus van wat de mythe ons vertelt!

De beschikbaarheid van water is afhankelijk van de hoeveelheid neerslag. Niet van de gletsjergrootte! Gletsjers vormen enkel een buffer die water vasthoudt of afgeeft aan de valleien, afhankelijk van de gletsjertemperatuur.

Mythe ontkracht!

Tom van Leeuwen, februari 2019.

 

Donaties

Het gevecht tegen de klimaathysterie vergt tijd! Als je denkt dat ik op de goede weg zit en mijn inspanningen wilt steunen dan zou ik heel dankbaar zijn voor een kleine donatie om deze site in de lucht te houden.


Bedankt!


De vingerafdrukken van het broeikaseffect

De hypothese van "door de mens veroorzaakte klimaatverandering" houdt in dat de toename van de CO2-concentratie het broeikaseffect van de atmosfeer versterkt en dat dit de opwarming van de Aarde als eindresultaat heeft.

Sinds het begin van het geïndustrialiseerde tijdperk rond 1850, stoot de mens een relatief grote hoeveelheid CO2 uit in de atmosfeer door het gebruik van fossiele brandstoffen. Het gevolg van deze emissies is dat tijdens die periode de concentratie van CO2 in de atmosfeer sterk steeg van ongeveer 300 deeltjes per miljoen (ppm) tot meer dan 400, een toename van bijna 40%. Tegelijkertijd steeg de gemiddelde temperatuur in dezelfde periode met ongeveer 1,5 °C met een kleine variatie afhankelijk van de gebruikte gegevensbron.

Er lijkt dus een correlatie te bestaan tussen de concentratie CO2 en de temperatuur van de Aarde in deze periode. Maar het bestaan van een correlatie betekent niet automatisch dat er ook een causaal verband bestaat. Het kan puur toeval zijn dat deze twee concepten zich op een gesynchroniseerde manier ontwikkelen. In een vorig artikel zagen we bijvoorbeeld dat diezelfde correlatie voor andere tijdspannes niet bestaat.
Lees verder...

Waarom stopte de opwarming?

De politieke rapporten van het IPCC zijn gebaseerd op de hypothese dat CO2 de belangrijkste regelknop is van de Aardse temperatuur. Het probleem is dat deze hypothese in het geheel niet overeenkomt met de empirische gegevens waarover de wetenschap beschikt. Men maakt voorspellingen aan de hand van modellen die niet in staat zijn het verleden te ‘voorspellen’.
Lees verder...

Temperatuur versus CO2 - een overzicht

Bij het bespreken van 'klimaatverandering' is het noodzakelijk om na te gaan hoe het klimaat op Aarde in het verleden is veranderd. Dat geeft een indicatie voor de vraag of de huidige veranderingen normaal zijn of niet.

De wereldwijde temperaturen varieerden in de afgelopen 500 miljoen jaar enorm. Afhankelijk van de gebruikte tijdschaal is de huidige temperatuur koud of warm, dus als we het hebben over de "normale temperatuur" moet worden aangeven welke tijdschaal als referentie wordt gebruikt.
Lees verder...

Democratie? Kies zelf!

De afgelopen eeuwen werd de macht van de overheid steeds sterker. De overheid begon zich met steeds meer zaken te bemoeien en de burger, het individu, heeft over steeds meer dingen steeds minder te zeggen.

Het klimaatbeleid is een uitstekend voorbeeld van deze inmenging. De overheid baseert zich op volkomen onbetrouwbare gegevens en onbewezen hypotheses en denkbeelden en de gevolgen van deze inmenging treffen iedereen. Op dit moment staan overheden wereldwijd op het punt om de goedkope en betrouwbare energiebronnen, die de basis vormen voor onze economische voorspoed, ontoegankelijk te maken. Het resultaat is verstrekkend.
Lees verder...

Atmosferische CO2-verspreiding

Op de bovenstaande wereldkaart zien we het gemiddelde niveau van koolstofdioxide (CO2) in de atmosfeer gedurende vijf weken in 2014. Credit: NASA / JPL-Caltech.
Lees verder...

Een eenvoudig CO2-model

In deze video presenteert professor in de Astronomie Michael Merrifield (Universiteit van Nottingham) een eenvoudig model van het CO2-broeikaseffect.

Hij laat wolken, albedo-effect, oceaaninteractie, zonnecycli en veel andere factoren die het klimaat beïnvloeden buiten beschouwing en bespreekt alleen de CO2-straling in de atmosfeer.

Zijn belangrijkste argument is dat wanneer de CO2-concentratie stijgt, de atmosfeer vanuit een hogere luchtlaag begint te emitteren. De temperatuur van die emitterende luchtlaag moet -18 °C zijn. Dus als de -18 °C temperatuurlaag hoger in de atmosfeer komt te liggen en de atmosfeer 6,5 ° C opwarmt voor elke kilometer die we vanaf die laag dalen, zal de oppervlaktetemperatuur omhoog gaan.
Lees verder...

Waterkrachtcentrales en broeikasgassen

Waterkracht is een van de schoonste beschikbare energiebronnen. De enige nadelen die tot nu toe bekend zijn, zijn de impact op het landschap en het risico dat een dam breekt door aardbevingen. Een zorgvuldige keuze van de locaties en hoge bouwnormen kunnen deze problemen voorkomen.

Naast elektriciteitsopwekking helpen dammen ook om de waterstroom in de rivieren te reguleren, waardoor ze beter bevaarbaar worden en bruikbaar zijn voor irrigatie.

Dus over het algemeen lijkt het vrij positief, maar recent onderzoek heeft een nieuw nadeel van waterkracht "ontdekt" en het is een gebruikelijke verdachte: broeikasgassen.
Lees verder...

De wereld heeft meer CO2 nodig

Interview met Professor William Happer van Princeton University. William Happer is een gerenommeerd natuurkundige, gespecialiseerd op het gebied van atomaire fysica, adaptieve optica en spectrometrie. Dit interview uit 2015 maakt deel uit van de serie 'Conversations that Matter'.

Enkele citaten uit dit interview:
Lees verder...