Waarom stopte de opwarming?



01/02/2019 08:19 - Geplaatst door Tom van Leeuwen
De politieke rapporten van het IPCC zijn gebaseerd op de hypothese dat CO2 de belangrijkste regelknop is van de Aardse temperatuur. Het probleem is dat deze hypothese in het geheel niet overeenkomt met de empirische gegevens waarover de wetenschap beschikt. Men maakt voorspellingen aan de hand van modellen die niet in staat zijn het verleden te ‘voorspellen’.

In het voorafgaande artikel "Temperatuur versus CO2 - een overzicht" zagen we reeds dat er op vrijwel geen enkele tijdschaal een duidelijke positieve correlatie bestaat tussen CO2-gehalte en temperatuur. Hier gaan we nader in op een periode waarin we heel duidelijk kunnen zien dat de metingen van de werkelijkheid heel iets anders laten zien dan wat er volgens de CO2-hypothese had moeten gebeuren.

De huidige ijstijd

Geologisch gezien bevinden we ons in een ijstijd, omdat er permanent ijs aanwezig is in beide poolgebieden. De termen “glaciale periode” en “interglaciale periode” worden gebruikt om de grote schommelingen binnen deze ijstijd aan te duiden.


Op de horizontale as van deze grafiek zien we de tijdschaal in miljoenen jaren, met het heden links. Op de verticale as, de toename in de zuurstof-isotoop 18O, een proxy (indicatie) voor temperatuur. Dit zijn dus geen graden Celsius.

In onze ijstijd zijn er ongeveer 30 glaciale en interglaciale periodes geweest, afgezien van kleinere schommelingen. We zien dat de temperatuur aan het begin van ieder interglaciaal vrij abrupt stijgt, altijd tot ongeveer hetzelfde niveau. De stijging begint ook altijd rondom het allerdiepste minimum van de voorafgaande glaciale periode, het zogenaamde glaciale maximum.

Om een beter beeld te krijgen van de omstandigheden tijdens de glaciale maxima, zien we hier op de laatste drie glaciale cycli.


Hier is rood de temperatuur, blauw de CO2-concentratie en de horizontale as loopt van links naar rechts, dus met het heden rechts.

Gedurende de gehele ijstijd liepen CO2-concentratie en temperatuur altijd hand in hand. Ook de vochtigheid van de atmosfeer is gedurende glaciale maxima zeer laag, heel veel water ligt dan immers opgeslagen in de enorme ijskappen.

De concentraties van de twee belangrijkste broeikasgassen, waterdamp én CO2, waren dus extreem laag en daarom kon het broeikasgaseffect in werking treden. Er was enkel nog een eerste zetje nodig om de opwarming te laten beginnen.

De opwarming begint

Dat eerste zetje wordt gegeven door de Milankovich cycli. Dit zijn kleine, periodieke variaties in de baan van de aarde om de zon en de hoek van de aardas ten opzichte van haar baan. De klimaatauteur Javier geeft hier een compleet overzicht van deze cycli. Dit artikel is zonder meer aan te raden.
Als de eerste opwarming is bereikt, komen er broeikasgassen vrij in de atmosfeer omdat warmer water minder CO2 kan bevatten en makkelijker verdampt. Ook komt er CO2 vrij uit de ontdooiende toendra’s. Er begint een kettingreactie. Meer warmte, meer broeikasgassen, meer warmteabsorbtie, meer warmte enz.
Dit gedeelte van de redenatie komt in grote mate overeen met de IPCC hypothese.

Laten we nu het eindpunt van de laatste opwarming, aan het begin van het Holoceen, een beetje uitvergroten en dan komen we aan bij de centrale vraag van dit artikel.


Er was sprake van opwarming, er kwamen ruim voldoende broeikasgassen vrij en de broeikasgas kettingreactie was in volle gang.

Volgens de CO2-hypothese zou dit precies de omstandigheid zijn om een onomkeerbaar, op hol geslagen ("runaway") verwarmingsproces in werking te zetten. Een kantelpunt.

Maar dat gebeurde niet. De opwarming vlakte plotseling af en werd er duidelijk een stabiel niveau bereikt. En niet een keer of twee... aan het begin van álle 30 interglacialen gebeurde precies hetzelfde, geheel in tegenstrijd met wat er volgens de CO2-hypothese zou moeten zijn gebeurd.

De vraag is dus: Waarom stopte de opwarming?

Het enige “logische” antwoord dat vanuit de optiek van de CO2-hypothese zou kunnen worden geven is dat de opwarming stopte omdat er geen CO2 meer vrijkwam en dat dat stabiele niveau later door de mens zou worden verstoord.

Het is zeer twijfelachtig dat de oceanen en toendra’s plotseling geen CO2 meer zouden afgeven en dat dan ook nog 30 keer zouden herhalen op vrijwel hetzelfde niveau. Verder gaat deze redenering alleen maar op als je enkel CO2 in beschouwing neemt.

Maar water? Water was volop beschikbaar en het broeikaseffect van water is veel sterker dan dat van CO2. Er is niet alleen gemiddeld 10 keer zoveel water in de atmosfeer aanwezig als CO2, water absorbeert ook nog eens veel meer en bredere electromagnetische frequentiebanden.

Warmte bestaat uit heel veel electromagnetische golflengtes, ieder broeikasgas is in staat slechts een gedeelte van die golflengtes te absorberen. De uitgestraalde warmte die niet wordt geabsorbeerd verdwijnt direct in de ruimte.




In de grafiek zien we op de horizontale as de golflengtes van de warmtestraling. De verticale as is het percentage van de absorbtie door de atmosfeer. De bovenste grafiek is water, de onderste grafiek CO2. Het is duidelijk dat CO2 slechts een heel klein gedeelte van de warmte kan absorberen, water een veel groter gedeelte.

Samen met het feit dat de concentratie van water in de atmosfeer gemiddeld 10 maal groter is dan die van CO2, zien we eenvoudig in dat het broeikaseffect van waterdamp zo’n 50 maal groter is dan dat van CO2.

Alleen al het feit dat het IPCC enkel CO2 beschouwt als de centrale regelknop van de Aardse temperatuur en z’n 50 maal grotere broer H2O slechts een rol toekent van positieve terugkoppeling (“positive feedback”) geeft veel te denken over de werkelijke intenties van deze organisatie, en over de intenties van de duizenden “wetenschappers” die kritiekloos hun conclusies overnemen, zonder aan de bel te trekken.

Maar, wat is er dan wél aan de hand? Waarom stopte de opwarming?

Het antwoord is “verzadiging”. De kracht die de opwarming van de Aarde tot gevolg had neemt af naarmate de concentratie broeikasgassen stijgt en wordt uiteindelijk geheel overschaduwd door andere effecten die van invloed zijn op het klimaat, zoals de zonneactiviteit. Op dat punt heeft het toevoegen van meer broeikasgas geen meetbaar effect meer op de temperatuur en is het effect dus verzadigd.

Tot nu toe zijn we tot deze conclusie gekomen door het analyseren van haar effect op de temperatuur. Laten we het nu eens bekijken vanuit een ander perspectief, namelijk de totale absorbtie van de Aardse atmosfeer. Welke frequentiebanden worden in welke mate geabsorbeerd?




In deze grafiek zien we op de horizontale as weer de golflengtes van de warmtestraling en op de verticale as, het percentage van absorbtie van deze golflengtes door de Aardse atmosfeer.

Om het vergelijken wat eenvoudiger te maken, hieronder de grafieken van de totale atmosfeer en CO2 samen in een plaatje.




Hier zien we vrij duidelijk dat vrijwel álle warmte die gevormd wordt door de golflengtes die CO2 kán absorberen, bij de huidige niveau’s reeds wordt geabsorbeerd.

De conclusie die we op empirische gronden hadden verkregen, dat het CO2 broeikasgaseffect al vrijwel verzadigd is, blijkt dus juist.

Dit feit is overigens al heel lang bekend. Reeds in juli 1971 schreven twee wetenschappers van de NASA (J. I. Rasool en S. H. Schneider) in een artikel in Science (Vol 173) (pdf) het volgende (tweede pagina, tweede kolom):

However, if more CO2 is added to the atmosphere, the rate of temperature increase is proportionally less and less and the increase eventually levels off. Even for an increase by factor of 10, the temperature increase does not exceed 2.5°K. Therefore the runaway greenhouse effect does not occur because the 15 micrometer CO2 band, witch is the main source of absorption “saturates” and the addition of more CO2 does not substantially increase the infrared opacity of the atmosphere.
J. I. Rasool en S. H. Schneider, NASA

Het toevoegen van meer CO2 aan de atmosfeer heeft geen meetbare invloed meer op de Aardse temperatuur.
We hoeven ons dus in het geheel geen zorgen te maken over CO2 uitstoot.



Ter afsluiting

Vroeg of laat zullen de Milankovich cycli zich tegen ons keren en het einde van het Holoceen inluiden. De temperaturen zullen beginnen te dalen. Als wij als mensheid voldoende CO2 in de atmosfeer terugbrengen zou het heel goed mogelijk kunnen zijn dat het CO2 broeikaseffect ondanks de afkoeling verzadigd blijft. Dat zou het verwoestende effect van de volgende glaciale periode flink verzachten.

Bedenk dat álle koolstof die nu in diverse chemische verbindingen als fossiele brandstof onderaards ligt opgeslagen, eens in de vorm van CO2 deel uitmaakte van de Aardse biosfeer, en dat was een volkomen natuurlijke en stabiele situatie.

Het blijven gebruiken van fossiele brandstoffen heeft dus de volgende voordelen:
  • Een goedkope, betrouwbare energiebron die onze internationale concurrentiepositie niet in gevaar brengt en ons verzekert van altijd beschikbare warmte en stroom voor de gehele bevolking
  • Een groenere aarde, betere oogsten. CO2 is plantenvoedsel
  • Een preventieve bescherming tegen de effecten van de komende glaciale periode.

Tom van Leeuwen, januari 2019

 

Donaties

Het gevecht tegen de klimaathysterie vergt tijd! Als je denkt dat ik op de goede weg zit en mijn inspanningen wilt steunen dan zou ik heel dankbaar zijn voor een kleine donatie om deze site in de lucht te houden.


Bedankt!


De vingerafdrukken van het broeikaseffect

De hypothese van "door de mens veroorzaakte klimaatverandering" houdt in dat de toename van de CO2-concentratie het broeikaseffect van de atmosfeer versterkt en dat dit de opwarming van de Aarde als eindresultaat heeft.

Sinds het begin van het geïndustrialiseerde tijdperk rond 1850, stoot de mens een relatief grote hoeveelheid CO2 uit in de atmosfeer door het gebruik van fossiele brandstoffen. Het gevolg van deze emissies is dat tijdens die periode de concentratie van CO2 in de atmosfeer sterk steeg van ongeveer 300 deeltjes per miljoen (ppm) tot meer dan 400, een toename van bijna 40%. Tegelijkertijd steeg de gemiddelde temperatuur in dezelfde periode met ongeveer 1,5 °C met een kleine variatie afhankelijk van de gebruikte gegevensbron.

Er lijkt dus een correlatie te bestaan tussen de concentratie CO2 en de temperatuur van de Aarde in deze periode. Maar het bestaan van een correlatie betekent niet automatisch dat er ook een causaal verband bestaat. Het kan puur toeval zijn dat deze twee concepten zich op een gesynchroniseerde manier ontwikkelen. In een vorig artikel zagen we bijvoorbeeld dat diezelfde correlatie voor andere tijdspannes niet bestaat.
Lees verder...

Temperatuur versus CO2 - een overzicht

Bij het bespreken van 'klimaatverandering' is het noodzakelijk om na te gaan hoe het klimaat op Aarde in het verleden is veranderd. Dat geeft een indicatie voor de vraag of de huidige veranderingen normaal zijn of niet.

De wereldwijde temperaturen varieerden in de afgelopen 500 miljoen jaar enorm. Afhankelijk van de gebruikte tijdschaal is de huidige temperatuur koud of warm, dus als we het hebben over de "normale temperatuur" moet worden aangeven welke tijdschaal als referentie wordt gebruikt.
Lees verder...

Video - Wie zijn de échte klimaatontkenners?

Het klimaat heeft gedurende het Holocene veel schommelingen vertoond. Het verschil tussen de hoogste en de laagste gemiddelde temperatuur van de afgelopen 10 duizend jaar bedraagt ongeveer 3 °C.

Klimaatalarmisten, met het IPCC voorop, proberen dit te ontkennen, en dat is begrijpelijk. Deze variatie betekent namelijk dat ook zónder de menselijke invloed er sprake was van klimaatsverandering.

Dat ondermijnt hun hypotheses en vaak hangen hun baantjes juist daar van af.

Klimaatverandering gezien vanuit een historisch perspectief.
Lees verder...

Satelliet temperatuur van de Aarde februari 2022

De afwijking van de satelliet aardtemperatuur voor februari 2022 is exact 0°C.

Dit betekent dat de temperatuur op Aarde in februari 2022 precies hetzelfde was als het gemiddelde van 1991 tot 2020.

Satellieten zijn de beste manier om inzicht te krijgen in de korte termijn temperatuurschommelingen. Ze meten het hele oppervlak, onafhankelijk van de verdeling van de weerstations, de hitte-eilanden, meetfouten, de toestand van het oppervlak (land of water).

Er is een stapsgewijze temperatuurstijging, veroorzaakt door twee zeer sterke El Niño-periodes (1998 en 2016). De energie die opwelde uit de diepe oceanen zorgde in deze twee gelegenheden voor een nieuw niveau, waarna de opwarming stopte. Dit is een natuurlijk fenomeen en heeft niets te maken met CO2 of menselijke activiteit.

Waar is de klimaatcrisis? Het bestaat gewoon niet.

Word wakker en verspreid deze informatie naar uw regering!

Tom van Leeuwen, 1 maart 2022.

Rob Jetten, minister van Klimaat en Energie

Rob Jetten is de nieuwe, kersverse minister van Klimaat en Energie in het Nederlandse kabinet Rutte IV.

Dit is een nieuw ministerie, maar wordt helaas gekenmerkt door dezelfde ideeën als bij voorgaande kabinetten. Het idee dat de mens, door het verbranden van fossiele brandstoffen, verantwoordelijk is voor de recente opwarming van de Aarde.
Lees verder...

Het H2O broeikaseffect

De CO2-hypothese van de IPCC, waarmee Westerse overheden proberen hun burgers aan te zetten tot groepsdenken, paniek en onnodige maatregelen en belastingen, berust voor een groot gedeelte op het geloof dat er een positief terugkoppeleffect bestaat tussen de broeikaseffecten van CO2 en waterdamp (H2O). Een kleine stijging van de temperatuur, veroorzaakt door de toename van de CO2-concentratie zou een toename tot gevolg hebben van de waterdampconcentratie en daarmee het H2O-broeikaseffect vergroten.

Dit is een misvatting. Op de eerste plaats zijn positieve terugkoppeleffecten uiterst zeldzaam in de natuur. Verder is er geen zinnig woord te zeggen over het effect dat een vergroting van het H2O-broeikaseffect heeft op de temperatuur.

Hieronder drie redenen waarom het onmogelijk is dit effect te modelleren.
Lees verder...

Zonnevlekken

Dit artikel is gedeeltelijk gebaseerd op het gedegen onderzoek verricht door Freek van Leeuwen naar de wetenschappers Valentina Zharkova en Willie Soon en hun werk over zonnevlekken.

Zoals we de afgelopen weken zagen, wijst nieuw onderzoe uit dat er geen aanwijzingen zijn voor een verhoogd CO2-broeikaseffect, en dat slechts 12% van de toename van de CO2-concentratie in de atmosfeer te wijten is aan menselijk handelen.

Goed nieuws dus, maar dan rijst de vraag waar de verwarming dan vandaan komt die veel mensen voelen en die ook te zien in in de maandelijkse grafieken van de satellietmetingen.
Lees verder...