De menselijke maat



23/01/2019 17:52 - Geplaatst door Tom van Leeuwen
De mensheid heeft de neiging om haar invloed op de omgeving enorm te overschatten. In werkelijkheid valt de invloed van het menselijk handelen in het niet bij de enorme krachten van de natuurlijke processen. Hier maken we een grove vergelijking tussen de totale hoeveelheid energie die de mensheid heeft geconsumeerd sinds de Industriële Revolutie en de hoeveelheid energie die nodig was voor een natuurlijk proces: het eindigen van een glaciale periode.
Het gaat hier niet om de wetenschappelijk exacte waardes van deze processen. Voor een gedeelte gebruiken we schattingen en benaderingen om de orde van grootte van de verschillen aan te geven.

Het einde van een glaciale periode

Op het dieptepunt van de afgelopen glaciale periode, ongeveer 25 duizend jaar geleden, waren de beide ijskappen van de Aarde samen 52 miljoen kubieke kilometer (5,2 x 107 km3) groter dan tegenwoordig.
Een kubieke kilometer ijs weegt 919 miljard kilo (9,19 x 1011 Kg).
Het totale gewicht van het gesmolten ijs was dus 5,2 x 9,19 x 107 x 1011 = 4,8 x 1019 Kg.

Het smelten van één kilo ijs kost 3,34 x 105 Joule.

Voor het smelten van al dat ijs was dus 1,6 x 1025 Joule nodig.

De energie die benodigd is voor het opwarmen van ijs van ongeveer -10 °C tot 0 °C en van water van 0°C tot 10 °C is minder dan 1% van deze hoeveelheid. Dit is kleiner dan de afrondingsfout en daarom laten we het buiten beschouwing.

Het energieverbruik van de mensheid sinds de Industriële Revolutie (1850)

In 2013 was de totale, wereldwijde energieconsumptie van de mensheid 5,67 x 1020 Joule. In 1973 was die consumptie nog minder dan de helft van daarvan en hoe langer geleden, hoe lager het verbruik was.


Het lijkt veilig aan te nemen dat het totale energieverbruik van de mensheid sinds de Industriële Revolutie maximaal 100 maal het verbruik van 2013 bedraagt, dat wil zeggen 6 x 1022 Joule.

Het resultaat van deze grove benadering is dat de hoeveelheid energie die 15 duizend jaar geleden benodigd was om de ijskappen gedeeltelijk te smelten ongeveer 270 maal zo groot was als álle energie die de mensheid heeft verbruikt sinds de Industriële Revolutie.

Een andere vergelijking: De totale bewezen reserves van fossiele brandstoffen bedragen het equivalent van 6,894 x 1012 vaten ruwe olie. Ieder vat ruwe olie levert 6,1 109 Joule energie. De totale hoeveelheid energie die is opgeslagen in de vorm van fossiele brandstoffen is dus 4,2 1022 Joule.
Het volkomen natuurlijke proces dat de ijskappen smolt aan het begin van het Holoceen verbruikte dus 380 maal de totale hoeveelheid energie die ligt opgeslagen in de vorm van fossiele brandstoffen.

Het energieverbruik van de mensheid is dus vrijwel irrelevant in vergelijking met de enorme hoeveelheden energie die benodigd zijn voor de natuurlijke processen die het klimaat op Aarde beheersen.

 

Donaties

Het gevecht tegen de klimaathysterie kost tijd! Als je denkt dat ik op de goede weg zit en mijn inspanningen wilt steunen dan zou ik heel dankbaar zijn voor een kleine donatie om deze site in de lucht te houden.



Of doneer met Bitcoin




Bedankt!


De vingerafdrukken van het broeikaseffect

De hypothese van "door de mens veroorzaakte klimaatverandering" houdt in dat de toename van de CO2-concentratie het broeikaseffect van de atmosfeer versterkt en dat dit de opwarming van de Aarde als eindresultaat heeft.

Sinds het begin van het geïndustrialiseerde tijdperk rond 1850, stoot de mens een relatief grote hoeveelheid CO2 uit in de atmosfeer door het gebruik van fossiele brandstoffen. Het gevolg van deze emissies is dat tijdens die periode de concentratie van CO2 in de atmosfeer sterk steeg van ongeveer 300 deeltjes per miljoen (ppm) tot meer dan 400, een toename van bijna 40%. Tegelijkertijd steeg de gemiddelde temperatuur in dezelfde periode met ongeveer 1,5 °C met een kleine variatie afhankelijk van de gebruikte gegevensbron.

Er lijkt dus een correlatie te bestaan tussen de concentratie CO2 en de temperatuur van de Aarde in deze periode. Maar het bestaan van een correlatie betekent niet automatisch dat er ook een causaal verband bestaat. Het kan puur toeval zijn dat deze twee concepten zich op een gesynchroniseerde manier ontwikkelen. In een vorig artikel zagen we bijvoorbeeld dat diezelfde correlatie voor andere tijdspannes niet bestaat.
Lees verder...

Waarom stopte de opwarming?

De politieke rapporten van het IPCC zijn gebaseerd op de hypothese dat CO2 de belangrijkste regelknop is van de Aardse temperatuur. Het probleem is dat deze hypothese in het geheel niet overeenkomt met de empirische gegevens waarover de wetenschap beschikt. Men maakt voorspellingen aan de hand van modellen die niet in staat zijn het verleden te ‘voorspellen’.
Lees verder...

Temperatuur versus CO2 - een overzicht

Bij het bespreken van 'klimaatverandering' is het noodzakelijk om na te gaan hoe het klimaat op Aarde in het verleden is veranderd. Dat geeft een indicatie voor de vraag of de huidige veranderingen normaal zijn of niet.

De wereldwijde temperaturen varieerden in de afgelopen 500 miljoen jaar enorm. Afhankelijk van de gebruikte tijdschaal is de huidige temperatuur koud of warm, dus als we het hebben over de "normale temperatuur" moet worden aangeven welke tijdschaal als referentie wordt gebruikt.
Lees verder...

Waterkrachtcentrales en broeikasgassen

Waterkracht is een van de schoonste beschikbare energiebronnen. De enige nadelen die tot nu toe bekend zijn, zijn de impact op het landschap en het risico dat een dam breekt door aardbevingen. Een zorgvuldige keuze van de locaties en hoge bouwnormen kunnen deze problemen voorkomen.

Naast elektriciteitsopwekking helpen dammen ook om de waterstroom in de rivieren te reguleren, waardoor ze beter bevaarbaar worden en bruikbaar zijn voor irrigatie.

Dus over het algemeen lijkt het vrij positief, maar recent onderzoek heeft een nieuw nadeel van waterkracht "ontdekt" en het is een gebruikelijke verdachte: broeikasgassen.
Lees verder...

De wereld heeft meer CO2 nodig

Interview met Professor William Happer van Princeton University. William Happer is een gerenommeerd natuurkundige, gespecialiseerd op het gebied van atomaire fysica, adaptieve optica en spectrometrie. Dit interview uit 2015 maakt deel uit van de serie 'Conversations that Matter'.

Enkele citaten uit dit interview:
Lees verder...

De logaritmische aard van het CO2-broeikaseffect

Voor veel mensen kan een logaritmische relatie een vrij abstract concept zijn. Het is moeilijk voor te stellen welk effect dit heeft op de sterkte van het broeikaseffect die overeenkomt met de hoeveelheid CO2 die de mens in de atmosfeer uitstoot. Hier presenteren we een visualisatie om op een eenvoudige manier uit te leggen waar we het over hebben.

CO2 is een broeikasgas. De aanwezigheid van CO2 in de atmosfeer vangt een deel van de infraroodstraling op die het aardoppervlak in de ruimte uitzendt. Het totale broeikaseffect van de atmosfeer van de aarde is ongeveer 30 °C, zonder dit effect zou de temperatuur -15 °C zijn in plaats van de huidige gemiddelde temperatuur van +15 °C.
Waterdamp is het belangrijkste broeikasgas. CO2 zorgt voor 3 °C opwarming, dat wil zeggen 10% van het totale effect.

Wanneer de concentratie van CO2 toeneemt, neemt ook het broeikaseffect toe, maar niet op een lineaire manier, maar logaritmisch. Voor elke toename van de concentratie is het effect op de temperatuur steeds minder.
Lees verder...

Waterdamp

Waterdamp is het belangrijkste broeikasgas. Het maakt 80% tot 90% uit van het totale broeikaseffect van de atmosfeer van de Aarde.

Klimaatmodellen zijn afhankelijk van waterdamp als positieve feedback voor vermeende CO2-opwarming. In deze modellen veroorzaakt CO2 een kleine opwarming waardoor de relatieve luchtvochtigheid toeneemt. Die toename van waterdamp produceert dan de catastrofale opwarming die ze voorspellen.
De werkelijkheid is echter dat, hoewel de atmosferische CO2-concentraties sinds het einde van de Tweede Wereldoorlog met bijna 30% zijn gestegen, de relatieve luchtvochtigheid op lage hoogten stabiel is gebleven en op grotere hoogten zelfs is afgenomen.
Lees verder...

Vier interglacialen

Deze grafiek maakt deel uit van een zeer interessante paper van onafhankelijk onderzoeker Brian Catt over de effecten van magma en vulkanisme op de oceaanverwarming tijdens de ijstijd cycli.

Het toont de temperatuur voor de laatste vier interglaciale periodes. Elke interglaciaal heeft zijn eigen kleur:

  • Rood - Het Holoceen, van 18,000 jaar geleden tot nu ("We are here...")
  • Groen - Het Eemien, van 136.000 jaar geleden tot 110.000 jaar geleden
  • Blauw - Interglaciaal "MIS 7", van 245.000 jaar geleden tot 219.000 jaar geleden
  • Paars - Interglaciaal "MIS 9", van 343.000 jaar geleden tot 317.000 jaar geleden
Lees verder...