De menselijke maat



23/01/2019 17:52 - Geplaatst door Tom van Leeuwen
De mensheid heeft de neiging om haar invloed op de omgeving enorm te overschatten. In werkelijkheid valt de invloed van het menselijk handelen in het niet bij de enorme krachten van de natuurlijke processen. Hier maken we een grove vergelijking tussen de totale hoeveelheid energie die de mensheid heeft geconsumeerd sinds de Industriële Revolutie en de hoeveelheid energie die nodig was voor een natuurlijk proces: het eindigen van een glaciale periode.
Het gaat hier niet om de wetenschappelijk exacte waardes van deze processen. Voor een gedeelte gebruiken we schattingen en benaderingen om de orde van grootte van de verschillen aan te geven.

Het einde van een glaciale periode

Op het dieptepunt van de afgelopen glaciale periode, ongeveer 25 duizend jaar geleden, waren de beide ijskappen van de Aarde samen 52 miljoen kubieke kilometer (5,2 x 107 km3) groter dan tegenwoordig.
Een kubieke kilometer ijs weegt 919 miljard kilo (9,19 x 1011 Kg).
Het totale gewicht van het gesmolten ijs was dus 5,2 x 9,19 x 107 x 1011 = 4,8 x 1019 Kg.

Het smelten van één kilo ijs kost 3,34 x 105 Joule.

Voor het smelten van al dat ijs was dus 1,6 x 1025 Joule nodig.

De energie die benodigd is voor het opwarmen van ijs van ongeveer -10 °C tot 0 °C en van water van 0°C tot 10 °C is minder dan 1% van deze hoeveelheid. Dit is kleiner dan de afrondingsfout en daarom laten we het buiten beschouwing.

Het energieverbruik van de mensheid sinds de Industriële Revolutie (1850)

In 2013 was de totale, wereldwijde energieconsumptie van de mensheid 5,67 x 1020 Joule. In 1973 was die consumptie nog minder dan de helft van daarvan en hoe langer geleden, hoe lager het verbruik was.


Het lijkt veilig aan te nemen dat het totale energieverbruik van de mensheid sinds de Industriële Revolutie maximaal 100 maal het verbruik van 2013 bedraagt, dat wil zeggen 6 x 1022 Joule.

Het resultaat van deze grove benadering is dat de hoeveelheid energie die 15 duizend jaar geleden benodigd was om de ijskappen gedeeltelijk te smelten ongeveer 270 maal zo groot was als álle energie die de mensheid heeft verbruikt sinds de Industriële Revolutie.

Een andere vergelijking: De totale bewezen reserves van fossiele brandstoffen bedragen het equivalent van 6,894 x 1012 vaten ruwe olie. Ieder vat ruwe olie levert 6,1 109 Joule energie. De totale hoeveelheid energie die is opgeslagen in de vorm van fossiele brandstoffen is dus 4,2 1022 Joule.
Het volkomen natuurlijke proces dat de ijskappen smolt aan het begin van het Holoceen verbruikte dus 380 maal de totale hoeveelheid energie die ligt opgeslagen in de vorm van fossiele brandstoffen.

Het energieverbruik van de mensheid is dus vrijwel irrelevant in vergelijking met de enorme hoeveelheden energie die benodigd zijn voor de natuurlijke processen die het klimaat op Aarde beheersen.

 

Donaties

Het gevecht tegen de klimaathysterie vergt tijd! Als je denkt dat ik op de goede weg zit en mijn inspanningen wilt steunen dan zou ik heel dankbaar zijn voor een kleine donatie om deze site in de lucht te houden.


Bedankt!


De vingerafdrukken van het broeikaseffect

De hypothese van "door de mens veroorzaakte klimaatverandering" houdt in dat de toename van de CO2-concentratie het broeikaseffect van de atmosfeer versterkt en dat dit de opwarming van de Aarde als eindresultaat heeft.

Sinds het begin van het geïndustrialiseerde tijdperk rond 1850, stoot de mens een relatief grote hoeveelheid CO2 uit in de atmosfeer door het gebruik van fossiele brandstoffen. Het gevolg van deze emissies is dat tijdens die periode de concentratie van CO2 in de atmosfeer sterk steeg van ongeveer 300 deeltjes per miljoen (ppm) tot meer dan 400, een toename van bijna 40%. Tegelijkertijd steeg de gemiddelde temperatuur in dezelfde periode met ongeveer 1,5 °C met een kleine variatie afhankelijk van de gebruikte gegevensbron.

Er lijkt dus een correlatie te bestaan tussen de concentratie CO2 en de temperatuur van de Aarde in deze periode. Maar het bestaan van een correlatie betekent niet automatisch dat er ook een causaal verband bestaat. Het kan puur toeval zijn dat deze twee concepten zich op een gesynchroniseerde manier ontwikkelen. In een vorig artikel zagen we bijvoorbeeld dat diezelfde correlatie voor andere tijdspannes niet bestaat.
Lees verder...

Waarom stopte de opwarming?

De politieke rapporten van het IPCC zijn gebaseerd op de hypothese dat CO2 de belangrijkste regelknop is van de Aardse temperatuur. Het probleem is dat deze hypothese in het geheel niet overeenkomt met de empirische gegevens waarover de wetenschap beschikt. Men maakt voorspellingen aan de hand van modellen die niet in staat zijn het verleden te ‘voorspellen’.
Lees verder...

Temperatuur versus CO2 - een overzicht

Bij het bespreken van 'klimaatverandering' is het noodzakelijk om na te gaan hoe het klimaat op Aarde in het verleden is veranderd. Dat geeft een indicatie voor de vraag of de huidige veranderingen normaal zijn of niet.

De wereldwijde temperaturen varieerden in de afgelopen 500 miljoen jaar enorm. Afhankelijk van de gebruikte tijdschaal is de huidige temperatuur koud of warm, dus als we het hebben over de "normale temperatuur" moet worden aangeven welke tijdschaal als referentie wordt gebruikt.
Lees verder...

Democratie? Kies zelf!

De afgelopen eeuwen werd de macht van de overheid steeds sterker. De overheid begon zich met steeds meer zaken te bemoeien en de burger, het individu, heeft over steeds meer dingen steeds minder te zeggen.

Het klimaatbeleid is een uitstekend voorbeeld van deze inmenging. De overheid baseert zich op volkomen onbetrouwbare gegevens en onbewezen hypotheses en denkbeelden en de gevolgen van deze inmenging treffen iedereen. Op dit moment staan overheden wereldwijd op het punt om de goedkope en betrouwbare energiebronnen, die de basis vormen voor onze economische voorspoed, ontoegankelijk te maken. Het resultaat is verstrekkend.
Lees verder...

Atmosferische CO2-verspreiding

Op de bovenstaande wereldkaart zien we het gemiddelde niveau van koolstofdioxide (CO2) in de atmosfeer gedurende vijf weken in 2014. Credit: NASA / JPL-Caltech.
Lees verder...

Een eenvoudig CO2-model

In deze video presenteert professor in de Astronomie Michael Merrifield (Universiteit van Nottingham) een eenvoudig model van het CO2-broeikaseffect.

Hij laat wolken, albedo-effect, oceaaninteractie, zonnecycli en veel andere factoren die het klimaat beïnvloeden buiten beschouwing en bespreekt alleen de CO2-straling in de atmosfeer.

Zijn belangrijkste argument is dat wanneer de CO2-concentratie stijgt, de atmosfeer vanuit een hogere luchtlaag begint te emitteren. De temperatuur van die emitterende luchtlaag moet -18 °C zijn. Dus als de -18 °C temperatuurlaag hoger in de atmosfeer komt te liggen en de atmosfeer 6,5 ° C opwarmt voor elke kilometer die we vanaf die laag dalen, zal de oppervlaktetemperatuur omhoog gaan.
Lees verder...

Waterkrachtcentrales en broeikasgassen

Waterkracht is een van de schoonste beschikbare energiebronnen. De enige nadelen die tot nu toe bekend zijn, zijn de impact op het landschap en het risico dat een dam breekt door aardbevingen. Een zorgvuldige keuze van de locaties en hoge bouwnormen kunnen deze problemen voorkomen.

Naast elektriciteitsopwekking helpen dammen ook om de waterstroom in de rivieren te reguleren, waardoor ze beter bevaarbaar worden en bruikbaar zijn voor irrigatie.

Dus over het algemeen lijkt het vrij positief, maar recent onderzoek heeft een nieuw nadeel van waterkracht "ontdekt" en het is een gebruikelijke verdachte: broeikasgassen.
Lees verder...

De wereld heeft meer CO2 nodig

Interview met Professor William Happer van Princeton University. William Happer is een gerenommeerd natuurkundige, gespecialiseerd op het gebied van atomaire fysica, adaptieve optica en spectrometrie. Dit interview uit 2015 maakt deel uit van de serie 'Conversations that Matter'.

Enkele citaten uit dit interview:
Lees verder...